mei

23

Levi’s Commuter

Ik had voorheen nooit affiniteit met Levi’s, mensen in mijn directe omgeving hadden dit wel. Daar is sinds kort wel verandering in gekomen, per toeval. Het is dat ik een nieuwe broek nodig had. Als je aan Levi’s denkt, denk je automatisch aan denim. Persoonlijk ben ik niet zo’n denim freak. Doe mij maar ‘gewoon’ stof. De broek is dan misschien al een jaar oud maar soms heb je gewoon wat meer tijd nodig om iets te waarderen. De Levi’s Commuter is daar in mijn geval een mooi voorbeeld van. Het zijn die kleine details die het hem doen, voor mij dan. De gekleurde zakken, de reflecterende banden en het soort stof bijvoorbeeld.

Levi’s maakte zelfs een driedelige serie over dit model, alle drie de moeite waard om even te bekijken. De Levi’s Commuter dus..

Levi's Commuter 508
Levi's Commuter 508

0 Reacties

apr

01

Johnnyrandom – Bespoken

0 Reacties

jan

06

#inonego

Petje af voor deze mannen die de Rapha festive 500 in één keer reden!

0 Reacties

aug

03

Nowhere to Nowhere

0 Reacties

jul

08

ACDC + Wielrennen = vet

Prachtig, prachtig, prachtig! Meer hoef ik niet te zeggen..

0 Reacties

jun

18

Argos-Shimano – TdF selectie

De selectie van Argos-Shimano voor de Tour de France is definitief. Zie hier de negen mannen die het moeten gaan doen!

0 Reacties

jun

12

Iride Teaser

0 Reacties

jun

11

Thijs Zonneveld – Modepopjes

Dat ik wielrennen leuk en boeiend vind hoef ik jullie niet meer te vertellen, als je een beetje m’n blog volgt dan heb je al het een en ander voorbij zien komen. Nu werd ik getipt over deze column van Thijs Zonneveld op Nu.nl. Ook na de komst van de tijdschriften Soigneur en Bahamontes is de ‘stijl’ nog opvallender geworden voor de niet wielrenner.

Er reed een peloton wielrenners door een winkelstraat van een Italiaans dorpje. Bij de etalageruit van de schoenenwinkel, halverwege de straat, draaiden alle renners hun hoofd. Ze staarden niet naar de schoenen, en zelfs niet naar het meisje van de schoenenwinkel. Ze staarden naar zichzelf.

Door Thijs Zonneveld

Er is geen volk zo ijdel als wielrenners. Modepopjes zijn het, stuk voor stuk. De sokken moeten tot de juiste hoogte worden opgetrokken, de beentjes zijn gladder dan glad en het montuur van de ­flashy zonnebril moet bij de schoenen passen.

Verder moet het zadel zo hoog mogelijk en het stuur zo laag mogelijk staan, en dient de houding op de fiets in eindeloze rollerbanksessies voor de spiegel te zijn geperfectioneerd.

Het gaat er niet om hoe hard je gaat, maar hoe je eruitziet. Of, in wielerjargon gesproken: hoe gesoigneerd je bent. Wielrenners zijn net pauwen: ze pronken en ze proberen elkaar de ogen uit te steken met nóg hogere velgen, nóg ­ fluorescerendere schoenen en nóg bruinere benen. Ik ken renners die in de winter liever onder de zonnebank liggen dan dat ze trainen, omdat ze bij de eerste de beste voorjaarskoers hun poepbruine benen willen showen.

Verslaafd
Thomas Voeckler knipt de naden uit zijn sokken om ze nog iets hoger op te kunnen trekken, Franky Vandenbroucke maakte generaties renners verslaafd aan kinky hoesjes over hun schoenen, het halve Franse profpeloton heeft een fietsje op de kuit getatoeëerd, Marcel Kittel heeft een Elvisvetkuif en de rest van de Duitse renners rijdt met een Jan Ullrich-oorbel en geblondeerde haren in het rond.

Maar vooral in Italië kunnen ze er wat van. Daar mag je niet eens meefietsen met een groepje wielertoeristen als je sokken niet bij je schoenen kleuren.

Mario Cipollini, de man die er niet over piekerde om een niet-bijpassende broek bij een leiderstrui aan te trekken, is niet voor niets een Italiaan. Stefano Garzelli – die in de afgelopen Giro rondreed in een lichtgevend geel pakje met lichtgevende gele sokjes en lichtgevende gele schoentjes en met een lichtgevend geel zadel op zijn fiets – epileert zijn wenkbrauwen voor iedere etappe.

Verder sleept hij een beautycase ter grootte van een koelbox met zich mee met daarin allerhande shampoos, conditioners en gels om zijn haar in model te brengen. En dat terwijl hij kaal is.

Koning
Maar de koning van het soigneren is Filippo Pozzato. Alles, maar dan ook alles, klopt bij hem. De teint van de benen is precies de juiste bruingraad, de sokhoogte is tot op de centimeter nauwkeurig uitgemeten en zijn positie op de fiets is tranentrekkend mooi. Hij trapt niet; hij ááit de pedalen alsof het de cavia’s van zijn zusje zijn.

Voor Pozzato is wielrennen geen sport, maar kunst. Begin maart reed hij in Roma Maxima, eindigend naast het Colosseum, als tweede over de finish. Hij juichte toch, met de armen breeduit wapperend, zoals hij dat zo vaak had geoefend voor de spiegel.

Achteraf zei hij dat hij niet wist dat er nog iemand vooruit was. Ik geloof er niks van. Ik durf te wedden dat die prachtige bijna-overwinningsfoto van hem en het Colosseum boven zijn bed hangen, en dat hij voor het slapen gaan naar zichzelf staart. Wat maakt hem het uit dat hij die wedstrijd niet won. Hoe hij eruitziet is het enige dat telt.

Bron: http://www.nusport.nl/thijs-zonneveld/3496725/modepopjes.html

0 Reacties

jun

07

Rapha Continental Hidden Europe “Summer”

0 Reacties

mei

13

Rapha UK Continental: The Bryan Chapman

0 Reacties